Groot nieuws

Ik moet jullie iets vertellen. En het is groot nieuws.

Zo groot dat mijn oren spontaan begonnen te wiebelen. (Dat is mijn manier van alert zijn, oké?)

Ik hoorde moeke en vokke fluisteren. Fluisteren!

Volgens Bandiet doen grote mensen dat alleen als het serieus is. Of als ze koekjes verstoppen.

Er hing dus iets in de lucht. En nee — het was géén koekje. Ik heb dat grondig onderzocht.

Ik hoorde één woord: “Morgen.”

En laat ons eerlijk zijn: morgen is ‘nu’ maar dan met een andere naam.

Verdacht, zeg ik u.

Dus vertelde ik Bandiet ook wat ik gezien had: een foto.

Een hoopje pups. Zo’n warm, wollig, knus hoopje dat je spontaan “ooooh” doet zeggen.

En ik zweer het: er lag er eentje tussen die verdacht veel op mij leek.

Oké — andere snuit, ander haar, andere kleur, niet zo lang, een beetje dikker…

Maar die blik? Die ik-lijk-onschuldig-maar-dat-is-niet-waar-blik?

Dat was pure familie.

Ik vroeg Bandiet wat dat moest betekenen.

Hij keek me aan alsof ik net vroeg  waarom water nat is.

“Dat is uw kleine broer,” zei hij. “Ge gaat niet meer de kleinste zijn. Ge gaat moeten delen. Alles. Uw mand. Uw speelgoed. Uw baasjes. Ja, zelfs hun schoot.”

Ik heb even in stilte naar mijn eigen poten gekeken om dat te verwerken.

Ik vroeg nog of hij wel zeker was...

Maar volgens Bandiet is er geen ontsnappen aan. Hij spreekt uit ervaring.

Hij heeft hetzelfde meegemaakt toen ík kwam. (Hij beweert dat hij sindsdien grijze haren heeft. Ik zie ze niet, maar soit...)

Na verder overleg besloten we dus toch maar om ons voor te bereiden.

Ik checkte of er genoeg plaats is in mijn mandje.

Conclusie: krap vind ik, maar als ik mij oprol als een croissant, misschien haalbaar.

Bandiet deed ondertussen de kwaliteitscontrole van de bench.

Heel professioneel: kijken, snuiven, nog eens snuiven, diepe zucht… goedgekeurd.

Hij neemt zijn mentorrol duidelijk serieus.

En ik? Ik ga oefenen om een goede grote broer te zijn want ik weet zeker dat er ook een plezante kant aan gaat zijn! Ik denk aan ‘spelen, ravotten en crossen in den hof’. 

Maar eerst een dutje.

Want zo'n groot nieuws verwerken is vermoeiend. En ik ben tenslotte maar een hond, geen journalist.

Dus ja. Zeg het nog tegen niemand.

Maar hou uw ogen open.

Er zou wel eens iets kunnen gebeuren. 🐾

pootje,

Cesaar

(die het spannend vindt, nieuwsgierig is, en al een beetje oefent op zijn grotebroer‑blik)